Hallo bezoeker,

Ik ben een moeder die al jaren worstelt, ploetert, valt en weer opstaat, met een kind die aan drugs verslaafd is. Op dit moment dat ik dit schrijf zijn dat voornamelijk GHB en Speed. Ik heb al jaren de vuile was binnen de deur gehouden om vooral niemand lastig te vallen met mijn problemen. Ik heb in die tijd al wel duizend keer mijn grenzen verlegd, nu is mijn geduld op ! Emotioneel en financieel heb ik de bodem bereikt. Als iedere ouder heb ik geprobeerd mijn kind normen en waarden bij te brengen om hem tot een verstandig, evenwichtig mens op te voeden. Kinderen worden volwassen en gaan uitvliegen, dat hoort ook zo. Maar, in plaats van iemand die het  leven aankan werd het één grote neerwaartse spiraal.
Nu ben ik klaar om de cirkel te doorbreken. Het valt lang niet mee om je moederinstict te omzeilen, van het altijd maar voor het kind klaarstaan tot het niet meer de gevolgen dragen van zijn foute keuzes. Het valt niet mee om moedig te zijn, ook dat moet ik leren ! Ik hoop hiermee andere ouders te bereiken, want ik weet dat drugsoverlast in onze gemeente heerst, dus er zullen ook andere ouders zijn die ook steeds uit alle mcht proberen hun kind op het goed pad te krijgen.

Als ouders van een verslaafd kind heb je te maken met heftige en elkaar afwisselende emoties. Zo word je heen en weer geslingerd van angst en machteloosheid, van boosheid naar verdriet en dan weer naar een gevoel van medelijden. Het begint bij angst: de angst om vast te moeten stellen dat je kind gebruikt, of zelfs verslaafd is. Je probeert dit feit in het begin te ontkennen. Je twijfelt ook behoorlijk aan jezelf. Toch komt er uiteindelijk een punt van herkenning en daarbij het gevoel van machteloosheid. Maar….je bent ook boos !

Op de momenten dat je boos bent, omtdat je kind zich bijvoorbeeld weer eens gevoelloos tegen je afgezet heeft kun je vaak makkelijker afstand nemen. Wellicht is dit een onbewuste actie van de verslaafde, om de ruimte te krijgen het zelf uit te zoeken.Dan weer komt het verdriet boven. Het verdriet om het verloren kind, want zo voelt het vaak. Ongeacht of je hem/haar regelmatig ziet of zelfs helemaal niet. Ook als je kind nog bij je woont, bouwt hij/zij een dikke muur om zich heen en is onbereikbaar. Vervolgens kan hij/zij weer medelijden opwekken als je door dit “stoere” gedrag heen je onzekere kind weer ziet en beseft dat dit gedrag door het gebruik veroorzaakt wordt.

Soms volgt er een periode dat het weer goed gaat, dan ben je dolgelukkig en wil je overal meer helpen. De angst voor terugval blijft namelijk altijd aanwezig. Dit veroorzaakt bij ouders weer een verkeerd, te beschermend gedrag. Zo kun je in een cirkel van gevoelens rond blijven draaien, vaak ten koste van je gezondheid. Het is echter belangrijk om toch overeind te blijven, voor jezelf en ook voor je kind. Een verslaafde heeft niets aan ouders die instorten. Dit geeft hem/haar extra schuldgevoel en een excuus om (weer) te gebruiken. Door contact te zoeken met andere ouders vind je begrip en steun, waardoor je lot verlicht wordt. Bij Moedige Moeders vind je die ouders.